Αναρτήθηκε από: alekaki | Σεπτεμβρίου 26, 2010

ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ–ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ 2

ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΑΡΕΣΕ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ Η ΠΡΩΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΟΥ ΣΤΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΕΓΡΑΨΑ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΡΟΠΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΦΥΣΙΚΑ…ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΔΕΙΤΕ ΤΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ….

Η φιλοσοφία προσπαθεί να δώσει λύσεις σε βασικά ζητήματα που απασχολούν στη σημερινή εποχή, ηθικά προβλήματα ζωής και θανάτου όπως η ευθανασία και η αυτοκτονία βαίνοντας σε ερωτήματα του τύπου ποια είναι τα όρια της επιστημονικής έρευνας, αν υπάρχουν όρια, ποιος τα ορίζει και με ποιο κριτήριο;. Σε τέτοιου είδους διλλήματα τίθεται και το ζήτημα της ελευθερίας του ατόμου, πότε μια πράξη είναι ηθικά σωστή και πότε λανθασμένη, πότε είναι κοινωνικά αποδεκτή και τελικά αν και πότε είναι ελεύθερο το άτομο να κάνει μια πράξη;

Όταν κάποιος οδηγείται στην αυτοκτονία η πράξη αυτή δείχνει ότι είναι η εσχάτη απόδειξη της ανθρώπινης ελευθερίας του ατόμου και ότι το άτομο προβαίνει σε μια τέτοια κίνηση εκδηλώνοντας την άρνησή του σε έναν άδικο κόσμο και σε έναν άδικο Θεό\ δημιουργό. Τα αίτια για την αυτοκτονία μπορεί να είναι διαφορετικά σε κάθε περίπτωση όμως το θέμα είναι αν εντάσσονται σε αυτό που λέμε ηθική, αν είναι ηθικά και ως προς ποια έννοια;     Μπορούμε να θεωρήσουμε ότι μια πράξη είναι ηθικώς ορθή από τα αίτια της ή από την πρόθεσή της ή από το αποτέλεσμά της; Το να ζει κάποιος μέχρι κάποια ηλικία , αποτελεί για κάποιους ηθικό ελάττωμα διότι με αυτό τον τρόπο επιβαρύνεται το κοινωνικό σύνολο. Όταν όμως επιλέγει ένας νέος άνθρωπος την αυτοκτονία τότε πρέπει να κοιτάξουμε αλλού τα αίτια και αν όντως αυτός ο άνθρωπος έχει επιλέξει με την ελεύθερη βούληση του να κάνει αυτή την πράξη ή έχει οδηγηθεί σε αυτήν για κάποιους άλλους λόγους. Σε αυτή την περίπτωση το κοινωνικό σύνολο είναι ανώτερο από το άτομο και η αυτοκτονία σαν πράξη είναι ηθικώς σωστή από τη στιγμή που ωφελεί το κοινωνικό σύνολο; Ωστόσο υπάρχει και η ανάγκη διατήρησης της υπάρξεως του ανθρώπινου όντος. Αυτή την ανάγκη αρνείται η επιλογή του θανάτου. Επομένως η αυτοκτονία αποτελεί εκμηδενισμό της υπάρξεως. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα πως μπορεί κάποιος να διαλέξει την ανυπαρξία από την ύπαρξη; Ίσως για τα άτομα αυτά ο θάνατος είναι καλύτερος από μια μηδαμινότητα στη ζωή.   Η επιλογή αυτού του ανθρώπου ως επιλογή δε πρέπει να μας οδηγήσει κάπου; Όπως και να το σκεφτούμε η πράξη ως πράξη είναι ελεύθερη. Το ζήτημα είναι αν είναι ηθική και αν ο άνθρωπος που κάνει μια τέτοια πράξη είναι ηθικός. Αν το πάρουμε από την ωφελιμιστική πλευρά η πράξη είναι ηθική αφού ο θάνατός του ωφελεί το κοινωνικό σύνολο και επομένως θεωρείται ηθικός και ο άνθρωπος, αλλά από την άλλη μεριά η επιλογή του ανθρώπου να διαλέξει την ανυπαρξία από την ύπαρξη είναι προβληματική.

Ένα άλλο σημαντικό ηθικό ζήτημα είναι αυτό της ευθανασίας, το οποίο ενέχει προβλήματα και δεν είναι τόσο ξεκάθαρο όσο μπορεί να φαίνεται. Διακρίνεται σε τρεις περιπτώσεις και τίθενται τα ερωτήματα ποια από τις τρεις αυτές περιπτώσεις είναι ή όχι ηθικώς ορθή, αν ο θάνατος είναι τελικά λύτρωση; Ποιος είναι ή πρέπει να είναι ο ρόλος του γιατρού και αν η σχέση γιατρού ασθενή εμπεριέχεται σε νόμους της πολιτείας.

Α) Ενεργητική: όταν ο γιατρός χορηγεί θανατηφόρες δόσεις φαρμάκων στον ασθενή.

Σε αυτή την περίπτωση τα πράγματα είναι λίγο έως πολύ ξεκάθαρα. Ούτε η πράξη ούτε η πρόθεση του γιατρού είναι ηθικές από τη στιγμή που ο ασθενής δεν έχει καν την επιλογή αφού δεν έχει γνώση και επίγνωση των φαρμάκων που του δίνονται.

Β) Υποβοηθούμενη αυτοκτονία: όταν ο γιατρός παρέχει στον ασθενή βοήθεια προκειμένου να τερματίσει τη ζωή του ο ασθενής.

Σε αυτή την περίπτωση τίθεται το πρόβλημα ποιος είναι ο ρόλος του γιατρού από τη στιγμή που έχει δώσει όρκο να κρατά με τον οποιονδήποτε τρόπο και με κάθε μέσο τους ασθενείς στη ζωή ανεξάρτητα με το τι μπορεί να θέλει ο ασθενής. Στην περίπτωση όμως που ο ασθενής πονά σωματικά και δεν αντέχει ούτε ψυχικά και ζητά από τον μόνο άνθρωπο που μπορεί να τον απαλλάξει από τον πόνο, το γιατρό, τότε καθήκον του γιατρού  δεν είναι να τον βοηθήσει δίνοντάς του φάρμακα για να του απαλύνει τον πόνο; Όπως έλεγε και ο Ιπποκράτης:η ιατρική είναι ανακούφιση από τον σωματικό και τον ψυχικό πόνο ! Μια τέτοια λοιπόν πράξη δε θα εντασσόταν στη σφαίρα της ηθικής ή όχι; Εδώ το άτομο ως ελεύθερο ον επιλέγει να του δώσει ο γιατρός τα φάρμακα με σκοπό να απαλλαχτεί από τον πόνο. Η πρόθεση του γιατρού μπορεί να είναι ηθική όμως το αποτέλεσμα είναι τελείως διαφορετικό με αποτέλεσμα η πράξη να έχει διαφορετικό νόημα.

Γ) Παθητική: όταν ο γιατρός παραμένει αδρανής ή διακόπτει τη μηχανική υποστήριξη σε ασθενείς με διαπιστωμένο εγκεφαλικό θάνατο.

Σε αυτή την περίπτωση υπάρχουν πολλά διλλήματα από όλες τις πλευρές και πολλά ηθικά ζητήματα. Καταρχήν ο ρόλος του γιατρού δεν είναι για να παραμένει αδρανής αλλά έχοντας τις κατάλληλες γνώσεις και τα μέσα που διαθέτει να κάνει το καλύτερο δυνατόν μέχρι το τέλος.        Όταν ένας ασθενής έχει διαπιστωθεί ότι έχει επέλθει εγκεφαλικός θάνατος, το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτός ο άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα της επιλογής ή αλλιώς την ελευθερία της βούλησής του για το αν θα ήθελε ή όχι να διακοπεί η μηχανική υποστήριξη. Σίγουρα δε θα επέλεγε τη διακοπή της μηχανικής υποστήριξης ως ον εγωιστικό κατά τον Hobbes όμως έστω και υποθετικά να είχε αυτό το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής εφόσον πρόκειται για τη δική του ζωή. Εν αντιθέσει στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτοί που έχουν επιλογή να διαλέξουν ή όχι να μην διακοπεί η μηχανική υποστήριξη είναι οι συγγενείς του ασθενούς. Εδώ υπάρχουν πολλά που μπορεί να πει κάποιος.         Ένας λόγος που θα διέκοπταν τη μηχανική υποστήριξη είναι το μεγάλο κόστος που θα υπήρχε αν αποφάσιζαν να μη γίνει η διακοπή γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει καμία σιγουριά για το ότι ο ασθενής θα συνέλθει εφόσον κανένας γιατρός δε μπορεί να το εγγυηθεί. Ωστόσο υπάρχουν περιπτώσεις ασθενών που ανέρρωσαν ή που αισθάνονταν και καταλάβαιναν την παρουσία των ανθρώπων τους γύρω τους αλλά δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν μαζί τους           Άλλος ένας λόγος είναι η ταλαιπωρία των συγγενών που θα βρίσκονται στο νοσοκομείο αφού ο ασθενής θα χρειάζεται κάποια φροντίδα. Ίσως όμως αφού επιστημονικά είναι κλινικά νεκρός το να δώριζαν οι συγγενείς κάποια από τα όργανα του ασθενή σε άλλους ανθρώπους που τα είχαν περισσότερο ανάγκη και θα μπορούσαν να ζήσουν μια καλύτερη ζωή όπως π.χ. οι νεφροπαθείς ή οι καρδιοπαθείς , η πράξη αυτή θεωρείται ηθική από τη μεριά του ωφελιμισμού εφόσον ο θάνατος του ενός είναι προτιμότερος για το καλό των περισσοτέρων. Κατά τον Hume όσο μεγαλύτερη είναι η ευτυχία και όσο περισσότεροι είναι οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε αυτήν τόσο πιο ηθική είναι μια πράξη. Έχουν όμως το δικαίωμα και ας είναι συγγενείς να αφαιρέσουν μια ανθρώπινη ζωή έστω και κάτω από αυτές τις συνθήκες;                Η έννοια της ζωής στην ιατρική έχει πάρει άλλη σημασία. Το ότι είναι όμως εγκεφαλικά νεκρός δε σημαίνει κατ’ανάγκην ότι είναι νεκρός και ότι δεν έχει ζωή, αφού το δικαίωμα στη ζωή του το αφαιρούν οι ίδιοι που το αποφασίζουν.         Όσον αφορά το γιατρό το να διακόψει από μόνος του και να πάρει την απόφαση αυτή δεν εντάσσεται στην αρμοδιότητά του ως γιατρός αφού το καθήκον του είναι διαφορετικό. Δεοντολογικά ενεργούμε υπακούοντας σε κοινωνική απαίτηση και κοινωνικούς κανόνες που υποχρεώνουν σε ορισμένο τρόπο δράσης.Π.χ. η συμπεριφορά του γιατρού που απορρέει από την κοινωνική αποστολή του ή τον όρκο του. Αυτή η δεοντολογική ηθική έρχεται σε αντίθεση προς την αξιολογική ηθική που λέει ότι η ηθική συμπεριφορά απορρέει από την υποκειμενική αντίληψη που έχει το άτομο. Ουσιαστικά όμως δεν υπάρχει διαφορά διότι και το άτομο που ενεργεί δεοντολογικά υπακούει στο δέον.

Το ζήτημα φαίνεται να είναι σύνθετο, πολύπλευρο και αμφιλεγόμενο. Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του ατόμου και της ελεύθερης βούλησης να αποχωρήσει με αξιοπρέπεια από τη ζωή, πρέπει να είναι σεβαστό από όλους και από την πολιτεία η οποία είναι υποχρεωμένη να προστατεύει τους πολίτες της βρίσκοντας έναν τρόπο να εκπληρώσει την επιθυμία-απόφαση στην οποία ο γιατρός δε μπορεί να αποτελεί τελεστικό όργανο αφού εξ’ ορισμού το καθήκον του είναι η προστασία και η διατήρηση της ζωής, όχι όμως εις βάρος της αναζήτησης της αλήθειας η οποία υπάρχει και απλώς ο άνθρωπος προσπαθεί να την κατανοήσει.             Μια πράξη θεωρείται ηθική όταν υπάρχει ελευθερία. Αν όμως στην περίπτωση που οι συγγενείς θα δέχονταν να μην διακοπεί η μηχανική υποστήριξη με όλες τις παραπάνω συνέπειες (μεγάλο κόστος κλπ.) και από τη μεριά του ο γιατρός έκανε ότι δυνατόν καλύτερο και από τη μεριά της τεχνολογίας, τότε ίσως ο ασθενής να είχε την «τύχη» να ζούσε. Κανείς δε γνωρίζει τι μπορεί να γινόταν και μπορεί να βοηθούσε και αυτός με τον τρόπο του να φτάσει η επιστήμη ένα βήμα παραπέρα με αποτέλεσμα στο μέλλον να βρεθεί ένας ακόμη τρόπος, μια καινούργια μέθοδος ούτος ώστε να σώζονται ακόμη περισσότεροι άνθρωποι και να μην καταλήγουμε στην ευθανασία. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να βλάψει την υγεία του άλλου άμεσα ή έμμεσα και κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει την ερεύνα για τη γνώση από τη στιγμή που η γνώση αποκτά ηθικό περιεχόμενο όταν ωφελεί το σύνολο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: