Το Εδιμβούργο έχει περίπου
450.000 κατοίκους, είναι η πρωτεύουσα της Σκωτίας από το 1437 μ.Χ. και αποτέλεσε
μεγάλο κέντρο την εποχή του Διαφωτισμού. Εχει τη φήμη της θερμότερης πόλης του
Βορρά, τηρουμένων των αναλογιών βεβαίως βεβαίως!

Απολαύστε το κάστρο του Εδιμβούργου!

Μετά το
κάστρο θα πάμε βολτίτσα στη λαϊκή αγορά που έχει κάτω από τα τείχη.

Θα
βολτάρουμε στην παλιά πόλη.

Το άγαλμα του David Hume, Σκωτσέζος φιλόσοφος, ιστορικός,
οικονομολόγος, 1711-1776. Μια φωτογραφία με το άγαλμα θα την τραβήξουμε. Τι τα
έχουμε τα κινητά.

Leith
Docks

Εθνική
βιβλιοθήκη με 13 εκατομμύρια βιβλία, δε δανείζει, ξεχάστε το!

Η
πλατεία της Βουλής με το άγαλμα του Καρόλου ΙΙ.

Royal Mile. Είναι μία εντυπωσιακή οδός που συνδέει το
κάστρο του Εδιμβούργου με την κορυφή του λόφου με το παλάτι του Holyrood.

Τόσοι
πολλοί μαζευτήκαμε;

Οι κήποι Ramsay

High
Street

Θα πάμε οπωσδήποτε στο camera oscura και στον κόσμο
των ψευδαισθήσεων. Ο,τι χρειάζεται για την κατάσταση που
βρισκόμαστε…

Μνημείο του Σκοτ (ποιος είναι
αυτός;) (όποιος ξέρει βοηθάει, κόμπλεξ ξερόλα δεν έχω!)

Holyrood Palace, είναι το παλάτι
στο οποίο κάθεται η βασίλισσα (μία είναι, η Ελισάβετ) όταν επισκέπτεται τους
βορεινούς υπηκόους της.

Μουσείο του
Ουίσκι, Scotch Whisky Experience. Μια ματιά θα τη
ρίξουμε.

Να μην ξεχάσω να σας πω
και για το Διεθνές Φεστιβάλ του
Εδιμβούργου. Από τα πιο δημοφιλή φεστιβάλ στον κόσμο, ξεκίνησε το1947 ως ένα βήμα για την ειρήνη στην Ευρώπη και
συγκεντρώνει τις καλύτερες όπερες του κόσμου, θέατρο, μπαλέτο και μουσικές
σκηνές.

Δεν το
συζητώ…

Ε μια
μπύρα θα την πιούμε. Ηρθαμε στο Εδιμβούργο και δε θα επισκεφθούμε μία παμπ;

Πριν να
φύγουμε από την πόλη μία τέτοια χαζοτσαντούλα θα την πάρουμε… Ετσι για
ενθύμιο…

Επί τη ευκαιρία, ως
κατακλείδα, όποιος θέλει ρίχνει και μια ματιά στα μεταπτυχιακά του πανεπιστημίου
του Εδιμβούργου και κάθεται λίγο παραπάνω από εμάς που γυρνάμε πίσω.

Burg
Hohenwerfen

Το
κάστρο χτίστηκε τον 11ο αιώνα, συγκεκριμένα το 1077, για να προφυλαχθεί η
κοιλάδα του ποταμού Salzach, κοντά
στο Σάλτζμπουργκ.

Στην εξέγερση των
χωρικών το κάστρο, σύμβολο φυσικά των ισχυρών, έγινε φτερά και πούπουλα το
1525.

Αυτό όμως που
βλέπουμε είναι του 1570, που το ξαναχτίσανε.

Μπορούμε να το
επισκεφθούμε και να δούμε την ειδική έκθεση, το μουσείο, ένα οπλοστάσιο εποχής,
ένα παρεκκλήσι και φυσικά τα μπουντρούμια. (πόσοι θα έχουν στενάξει εκεί
κάτω…)

Schloss Ambras

Το κάστρο χτίστηκε το 1564 και μετατράπηκε σε παλάτι.

Βρίσκεται πάνω σε λόφους απέναντι από την πόλη Ινσμπουργκ (Η
πρωτεύουσα του Tyrol).

Εχει συλλογή από πανοπλίες και από όπλα της εποχής του
μεσαίωνα.

Η ισπανική αίθουσα.

Festung
Hohensalzburg

Είναι 900 ετών και το μεγαλύτερο και καλύτερα διατηρημένο σε όλη
την Ευρώπη.

Θέλει μισή μέρα να το σεργιανούμε για να το δούμε από όλες του τις
πλευρές.

Ακούστε μεγέθη: 250 μέτρα μήκος και 150 μέτρα πλάτος.

Burg
Mauterndorf

Μεσαιωνικό επιβλητικό κάστρο του 13ου αιώνα χτίστηκε από τους
αρχιεπισκόπους του Σάλτζμπουργκ.

Σήμερα το κάστρο φιλοξενεί ένα μουσείο και ποικίλες καλλιτεχνικές
εκδηλώσεις.

Schloss Landeck

To
μεσαιωνικό αυτό κάστρο του 13ου αιώνα φιλοξενεί μουσείο για
τους Κέλτες και τις μάσκες Krampus.

Schloss Esterházy

Το κάστρο ή παλάτι χτίστηκε τον 14ο αιώνα. Περιήλθε την κυριαρχία
της ουγγρικής οικογένειας Εστερχάζι το 1622.

Κάποια στιγμή του αλλάξανε το στιλ και το γύρισαν στο μπαρόκ και
μετά στο νεοκλασσικό. Εχει 256 δωμάτια στα οποία (στα περισσότερα τουλάχιστον)
κατοικούν τα μέλη της τοπικής εξουσίας. Το παλάτι διαθέτει κελάρι με κρασιά,
μαγαζί για δώρα, ξεναγούς και φιλοξενεί κονσέρτα.

Seeschloss Ort

Το κάστρο είναι χτισμένο πάνω στη
λίμνη και πιστεύουν ότι το έχτισαν πάνω στα ερείπια ενός ρωμαϊκού
κάστρου.

Χρονολογείται από το 900 μ.χ. αλλά ύστερα από μία καταστροφική
πυρκαγιά ξαναχτίστηκε τον 17ο αιώνα.

Schloss Hellbrunn

Χτίστηκε τον 17 αιώνα από τον
επίσκοπο Markus Sittikus.

Εχει πολλά συντριβάνια και λιμνούλες.

Ωραίο μέρος για
φωτογραφίες. Μην ξεχαστούμε να βγάλουμε και εμείς, δεν ξέρω όμως αν
χωράμε!

Burg

Το κάστρο βρίσκεται νοτιοανατολικά από την πόλη
Σλόσμπεργκ.

Χτίστηκε τον 15ο αιώνα και τώρα φιλοξενεί τα γραφεία της τοπικής
εξουσίας.

Το εσωτερικό του
κάστρου.

Εκπληκτικό να το δει κανείς την ιδιοφυή κατασκευή της …διπλής
σκάλας (1499)

 
Schloss
Obermurau

Το 1250 κτίστηκε το κάστρο, την εποχή που την περιοχή αυτή ήλεγχε η
ισχυρή οικογένεια του Λιχτενστάιν .

Το 17ο αιώνα η οικογένεια Σβάρτζενμπεργκ του έδωσε αναγεννησιακή
εμφάνιση.

Τη σήμερον ημέρα χρησιμοποιείται συχνά ως φυσικό σκηνικό σε
ταινίες.

Σας αρέσει αυτό το Ονειροτάξειδο;

Ναι:
Όχι:

Πάμε να βολτάρουμε στο Παρίσι; Να ονειροταξιδευτούμε στο Σηκουάνα;

17/03/2011 – 15:38

Η αριστερή όχθη του Σηκουάνα σφύζει από ζωή, κυρίως από φοιτητές, την πλημμυρίζει μία αλλοτινή ατμόσφαιρα (μόλις φτάσουμε θα το καταλάβετε) και είναι γεμάτη μπιστρό.
Ονομάζεται Latin Quarter γιατί κάποτε, πριν αιώνες, σε εκείνη την περιοχή μιλούσαν κυρίως λατινικά. Αυτό συνέβαινε επειδή είχε εκεί γύρω όλα τα πανεπιστήμια και τα λατινικά ήταν η διεθνής γλώσσα της εποχής.

Αφού αυτό το ταξίδι μας θα είναι της κουλτούρας, της βόλτας και της καλοπέρασης ας αρχίσουμε, λέω εγώ, από το Musée d’Orsay.

Το συγκεκριμένο μουσείο έχει πίνακες, γλυπτά και αντικείμενα από το 1840 έως το 1914.

Αν ο καιρός είναι καλός, που σίγουρα θα είναι, θα κάνουμε βόλτα στον κήπο του Λουξεμβούργου (Jardin du Luxembourg)

Και επειδή σίγουρα θα έχουμε και ένα βιβλιαράκι μαζί μας (δεκτό και το ipad) όποιος προλάβει θα κάτσει στις καρέκλες.

Το Ινστιτούτο του Αραβικού κόσμου αναμειγνύει με επιτυχία μοντέρνα και παραδοσιακά αραβικά και δυτικά στοιχεία.

Θα επισκεφτούμε την Église St-Sulpice. Εκεί γυρίστηκε το έργο Κώδικας Ντα Βίντσι. Σίγουρα η εκκλησία που χτίστηκε από το 1646 έως το 1780 είναι πιο εντυπωσιακή από το έργο που ήταν ψιλοχάλια.

Το Musée National Eugène Delacroix ήταν το σπίτι και το στούντιο του Ντελακρουά ο οποίος πέθανε το 1863. Θα δούμε αρκετά από τα όμορφα, πράγματι, έργα του.

Εντάξει με την κουλτούρα; Να κρατάμε και τις ισορροπίες όμως… Πάμε να φάμε τώρα κάτι γιατί γουργουρίζει το στομάχι μου;

Θα επισκεφτούμε το πιο γνωστό μαγαζί το Quatrehomme, ο βασιλιάς των τυριών, και θα φάμε (ελαφρά) συνδυασμούς με τυρί, ροκφόρ κατά προτίμηση, ψωμί, με λίγο μέλι από πάνω…

La Mosquée de Paris

Με το ψωμοτύρι στο χέρι ρίχνουμε μια ματιά στο περίφημο τζαμί. Και αν το τραβάει η όρεξή μας πίνουμε και ένα τσάι μέντα.

Κατόπιν για έναν καφέ ή για ένα ποτήρι κρασί θα κάτσουμε στο περίφημο και πασίγνωστο Bistro Les Papilles.

Υπολογίστε από 11 ευρώ έως 20 ευρώ το άτομο, ανάλογα με το τι θα πάρετε.

Για φαγητό θα προτιμήσουμε το L’Agrume όπου θα βλέπουμε τους σεφ να μαγειρεύουν.

Προσοχή τι θα παραγγείλετε, εδώ θα έχουμε από κοντά τους συναδέλφους γαλλικής φιλολογίας, γιατί δε φαντάζομαι να θέλει κάποιος από εσάς να παραγγείλει ωμό κιμά με ένα ωμό αυτό από πάνω…

Υπολογίστε από 18 έως 22 ευρώ το άτομο.

Μπορούμε να κάτσουμε και στο Le Comptoir du Relais.

Εξαιρετικό μαγαζί και αυτό με απίθανες γεύσεις.

Θα υπολογίσετε γύρω στα 30 ευρώ το άτομο.

Και αφού τα έχουμε κάνει όλα αυτά κάνουμε τη βόλτα μας στο Σηκουάνα. Οσοι θέλουν γυρνάνε στο ξενοδοχείο, όσοι θέλουν την αράζουν ρομάντζα στα παγκάκια και αρχίζουμε τη συζήτηση επί παντός που τόσο καλά ξέρουμε εμείς οι Έλληνες να κάνουμε.

Θα έχω μαζί μου ψωμοτύρι, κόκκινο κρασί και ξηρούς καρπούς.

Ξημέρωμα στο Σηκουάνα.

Για τις μετακινήσεις μας μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το μετρό. Καλό, εύκολο, από τις 5 το πρωί έως τις 12.30 το βράδυ, με εισιτήριο μονής διαδρομής 1 ευρώ. Εγώ, βέβαια, θα έλεγα να πάρουμε ποδήλατο. Αλλη αίσθηση!

Από Ελλάδα για Παρίσι προτιμότερο το αεροπλάνο. Υπάρχουν πολλές πτήσεις διαλέγουμε μία και φύγαμε.

http://www.youtube.com/watch?v=ZmbK_gmH7Eg

http://www.youtube.com/watch?v=ef0jGABwlS0

http://www.youtube.com/watch?v=yXQViqx6GMY

http://www.youtube.com/watch?v=1HrAy5xqzOs

http://www.youtube.com/watch?v=tSJMSnj6UUM

http://www.youtube.com/watch?v=xCON07r908g

http://www.youtube.com/watch?v=IanUyYWfH84

http://www.youtube.com/watch?v=v4EgS3woCZ8

http://www.youtube.com/watch?v=MnrIH24SiEU

http://www.youtube.com/watch?v=t2ggKhtJQQY

http://www.youtube.com/watch?v=5P7IiWZGKeA

http://www.youtube.com/watch?v=hdYyt6U3TtE

http://www.youtube.com/watch?v=i6uY5-a0es8

http://www.youtube.com/watch?v=dp-NxuU6Dwo

Η φιλοσοφία προσπαθεί να δώσει λύσεις σε βασικά ζητήματα που απασχολούν στη σημερινή εποχή, ηθικά προβλήματα ζωής και θανάτου όπως η ευθανασία και η αυτοκτονία βαίνοντας σε ερωτήματα του τύπου ποια είναι τα όρια της επιστημονικής έρευνας, αν υπάρχουν όρια, ποιος τα ορίζει και με ποιο κριτήριο;. Σε τέτοιου είδους διλλήματα τίθεται και το ζήτημα της ελευθερίας του ατόμου, πότε μια πράξη είναι ηθικά σωστή και πότε λανθασμένη, πότε είναι κοινωνικά αποδεκτή και τελικά αν και πότε είναι ελεύθερο το άτομο να κάνει μια πράξη;

Όταν κάποιος οδηγείται στην αυτοκτονία η πράξη αυτή δείχνει ότι είναι η εσχάτη απόδειξη της ανθρώπινης ελευθερίας του ατόμου και ότι το άτομο προβαίνει σε μια τέτοια κίνηση εκδηλώνοντας την άρνησή του σε έναν άδικο κόσμο και σε έναν άδικο Θεό\ δημιουργό. Τα αίτια για την αυτοκτονία μπορεί να είναι διαφορετικά σε κάθε περίπτωση όμως το θέμα είναι αν εντάσσονται σε αυτό που λέμε ηθική, αν είναι ηθικά και ως προς ποια έννοια;     Μπορούμε να θεωρήσουμε ότι μια πράξη είναι ηθικώς ορθή από τα αίτια της ή από την πρόθεσή της ή από το αποτέλεσμά της; Το να ζει κάποιος μέχρι κάποια ηλικία , αποτελεί για κάποιους ηθικό ελάττωμα διότι με αυτό τον τρόπο επιβαρύνεται το κοινωνικό σύνολο. Όταν όμως επιλέγει ένας νέος άνθρωπος την αυτοκτονία τότε πρέπει να κοιτάξουμε αλλού τα αίτια και αν όντως αυτός ο άνθρωπος έχει επιλέξει με την ελεύθερη βούληση του να κάνει αυτή την πράξη ή έχει οδηγηθεί σε αυτήν για κάποιους άλλους λόγους. Σε αυτή την περίπτωση το κοινωνικό σύνολο είναι ανώτερο από το άτομο και η αυτοκτονία σαν πράξη είναι ηθικώς σωστή από τη στιγμή που ωφελεί το κοινωνικό σύνολο; Ωστόσο υπάρχει και η ανάγκη διατήρησης της υπάρξεως του ανθρώπινου όντος. Αυτή την ανάγκη αρνείται η επιλογή του θανάτου. Επομένως η αυτοκτονία αποτελεί εκμηδενισμό της υπάρξεως. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα πως μπορεί κάποιος να διαλέξει την ανυπαρξία από την ύπαρξη; Ίσως για τα άτομα αυτά ο θάνατος είναι καλύτερος από μια μηδαμινότητα στη ζωή.   Η επιλογή αυτού του ανθρώπου ως επιλογή δε πρέπει να μας οδηγήσει κάπου; Όπως και να το σκεφτούμε η πράξη ως πράξη είναι ελεύθερη. Το ζήτημα είναι αν είναι ηθική και αν ο άνθρωπος που κάνει μια τέτοια πράξη είναι ηθικός. Αν το πάρουμε από την ωφελιμιστική πλευρά η πράξη είναι ηθική αφού ο θάνατός του ωφελεί το κοινωνικό σύνολο και επομένως θεωρείται ηθικός και ο άνθρωπος, αλλά από την άλλη μεριά η επιλογή του ανθρώπου να διαλέξει την ανυπαρξία από την ύπαρξη είναι προβληματική.

Ένα άλλο σημαντικό ηθικό ζήτημα είναι αυτό της ευθανασίας, το οποίο ενέχει προβλήματα και δεν είναι τόσο ξεκάθαρο όσο μπορεί να φαίνεται. Διακρίνεται σε τρεις περιπτώσεις και τίθενται τα ερωτήματα ποια από τις τρεις αυτές περιπτώσεις είναι ή όχι ηθικώς ορθή, αν ο θάνατος είναι τελικά λύτρωση; Ποιος είναι ή πρέπει να είναι ο ρόλος του γιατρού και αν η σχέση γιατρού ασθενή εμπεριέχεται σε νόμους της πολιτείας.

Α) Ενεργητική: όταν ο γιατρός χορηγεί θανατηφόρες δόσεις φαρμάκων στον ασθενή.

Σε αυτή την περίπτωση τα πράγματα είναι λίγο έως πολύ ξεκάθαρα. Ούτε η πράξη ούτε η πρόθεση του γιατρού είναι ηθικές από τη στιγμή που ο ασθενής δεν έχει καν την επιλογή αφού δεν έχει γνώση και επίγνωση των φαρμάκων που του δίνονται.

Β) Υποβοηθούμενη αυτοκτονία: όταν ο γιατρός παρέχει στον ασθενή βοήθεια προκειμένου να τερματίσει τη ζωή του ο ασθενής.

Σε αυτή την περίπτωση τίθεται το πρόβλημα ποιος είναι ο ρόλος του γιατρού από τη στιγμή που έχει δώσει όρκο να κρατά με τον οποιονδήποτε τρόπο και με κάθε μέσο τους ασθενείς στη ζωή ανεξάρτητα με το τι μπορεί να θέλει ο ασθενής. Στην περίπτωση όμως που ο ασθενής πονά σωματικά και δεν αντέχει ούτε ψυχικά και ζητά από τον μόνο άνθρωπο που μπορεί να τον απαλλάξει από τον πόνο, το γιατρό, τότε καθήκον του γιατρού  δεν είναι να τον βοηθήσει δίνοντάς του φάρμακα για να του απαλύνει τον πόνο; Όπως έλεγε και ο Ιπποκράτης:η ιατρική είναι ανακούφιση από τον σωματικό και τον ψυχικό πόνο ! Μια τέτοια λοιπόν πράξη δε θα εντασσόταν στη σφαίρα της ηθικής ή όχι; Εδώ το άτομο ως ελεύθερο ον επιλέγει να του δώσει ο γιατρός τα φάρμακα με σκοπό να απαλλαχτεί από τον πόνο. Η πρόθεση του γιατρού μπορεί να είναι ηθική όμως το αποτέλεσμα είναι τελείως διαφορετικό με αποτέλεσμα η πράξη να έχει διαφορετικό νόημα.

Γ) Παθητική: όταν ο γιατρός παραμένει αδρανής ή διακόπτει τη μηχανική υποστήριξη σε ασθενείς με διαπιστωμένο εγκεφαλικό θάνατο.

Σε αυτή την περίπτωση υπάρχουν πολλά διλλήματα από όλες τις πλευρές και πολλά ηθικά ζητήματα. Καταρχήν ο ρόλος του γιατρού δεν είναι για να παραμένει αδρανής αλλά έχοντας τις κατάλληλες γνώσεις και τα μέσα που διαθέτει να κάνει το καλύτερο δυνατόν μέχρι το τέλος.        Όταν ένας ασθενής έχει διαπιστωθεί ότι έχει επέλθει εγκεφαλικός θάνατος, το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτός ο άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα της επιλογής ή αλλιώς την ελευθερία της βούλησής του για το αν θα ήθελε ή όχι να διακοπεί η μηχανική υποστήριξη. Σίγουρα δε θα επέλεγε τη διακοπή της μηχανικής υποστήριξης ως ον εγωιστικό κατά τον Hobbes όμως έστω και υποθετικά να είχε αυτό το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής εφόσον πρόκειται για τη δική του ζωή. Εν αντιθέσει στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτοί που έχουν επιλογή να διαλέξουν ή όχι να μην διακοπεί η μηχανική υποστήριξη είναι οι συγγενείς του ασθενούς. Εδώ υπάρχουν πολλά που μπορεί να πει κάποιος.         Ένας λόγος που θα διέκοπταν τη μηχανική υποστήριξη είναι το μεγάλο κόστος που θα υπήρχε αν αποφάσιζαν να μη γίνει η διακοπή γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει καμία σιγουριά για το ότι ο ασθενής θα συνέλθει εφόσον κανένας γιατρός δε μπορεί να το εγγυηθεί. Ωστόσο υπάρχουν περιπτώσεις ασθενών που ανέρρωσαν ή που αισθάνονταν και καταλάβαιναν την παρουσία των ανθρώπων τους γύρω τους αλλά δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν μαζί τους           Άλλος ένας λόγος είναι η ταλαιπωρία των συγγενών που θα βρίσκονται στο νοσοκομείο αφού ο ασθενής θα χρειάζεται κάποια φροντίδα. Ίσως όμως αφού επιστημονικά είναι κλινικά νεκρός το να δώριζαν οι συγγενείς κάποια από τα όργανα του ασθενή σε άλλους ανθρώπους που τα είχαν περισσότερο ανάγκη και θα μπορούσαν να ζήσουν μια καλύτερη ζωή όπως π.χ. οι νεφροπαθείς ή οι καρδιοπαθείς , η πράξη αυτή θεωρείται ηθική από τη μεριά του ωφελιμισμού εφόσον ο θάνατος του ενός είναι προτιμότερος για το καλό των περισσοτέρων. Κατά τον Hume όσο μεγαλύτερη είναι η ευτυχία και όσο περισσότεροι είναι οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε αυτήν τόσο πιο ηθική είναι μια πράξη. Έχουν όμως το δικαίωμα και ας είναι συγγενείς να αφαιρέσουν μια ανθρώπινη ζωή έστω και κάτω από αυτές τις συνθήκες;                Η έννοια της ζωής στην ιατρική έχει πάρει άλλη σημασία. Το ότι είναι όμως εγκεφαλικά νεκρός δε σημαίνει κατ’ανάγκην ότι είναι νεκρός και ότι δεν έχει ζωή, αφού το δικαίωμα στη ζωή του το αφαιρούν οι ίδιοι που το αποφασίζουν.         Όσον αφορά το γιατρό το να διακόψει από μόνος του και να πάρει την απόφαση αυτή δεν εντάσσεται στην αρμοδιότητά του ως γιατρός αφού το καθήκον του είναι διαφορετικό. Δεοντολογικά ενεργούμε υπακούοντας σε κοινωνική απαίτηση και κοινωνικούς κανόνες που υποχρεώνουν σε ορισμένο τρόπο δράσης.Π.χ. η συμπεριφορά του γιατρού που απορρέει από την κοινωνική αποστολή του ή τον όρκο του. Αυτή η δεοντολογική ηθική έρχεται σε αντίθεση προς την αξιολογική ηθική που λέει ότι η ηθική συμπεριφορά απορρέει από την υποκειμενική αντίληψη που έχει το άτομο. Ουσιαστικά όμως δεν υπάρχει διαφορά διότι και το άτομο που ενεργεί δεοντολογικά υπακούει στο δέον.

Το ζήτημα φαίνεται να είναι σύνθετο, πολύπλευρο και αμφιλεγόμενο. Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του ατόμου και της ελεύθερης βούλησης να αποχωρήσει με αξιοπρέπεια από τη ζωή, πρέπει να είναι σεβαστό από όλους και από την πολιτεία η οποία είναι υποχρεωμένη να προστατεύει τους πολίτες της βρίσκοντας έναν τρόπο να εκπληρώσει την επιθυμία-απόφαση στην οποία ο γιατρός δε μπορεί να αποτελεί τελεστικό όργανο αφού εξ’ ορισμού το καθήκον του είναι η προστασία και η διατήρηση της ζωής, όχι όμως εις βάρος της αναζήτησης της αλήθειας η οποία υπάρχει και απλώς ο άνθρωπος προσπαθεί να την κατανοήσει.             Μια πράξη θεωρείται ηθική όταν υπάρχει ελευθερία. Αν όμως στην περίπτωση που οι συγγενείς θα δέχονταν να μην διακοπεί η μηχανική υποστήριξη με όλες τις παραπάνω συνέπειες (μεγάλο κόστος κλπ.) και από τη μεριά του ο γιατρός έκανε ότι δυνατόν καλύτερο και από τη μεριά της τεχνολογίας, τότε ίσως ο ασθενής να είχε την «τύχη» να ζούσε. Κανείς δε γνωρίζει τι μπορεί να γινόταν και μπορεί να βοηθούσε και αυτός με τον τρόπο του να φτάσει η επιστήμη ένα βήμα παραπέρα με αποτέλεσμα στο μέλλον να βρεθεί ένας ακόμη τρόπος, μια καινούργια μέθοδος ούτος ώστε να σώζονται ακόμη περισσότεροι άνθρωποι και να μην καταλήγουμε στην ευθανασία. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να βλάψει την υγεία του άλλου άμεσα ή έμμεσα και κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει την ερεύνα για τη γνώση από τη στιγμή που η γνώση αποκτά ηθικό περιεχόμενο όταν ωφελεί το σύνολο.

Η φιλοσοφία δεν ασχολείται με τις δικές μας ιδέες που αφορούν ένα πρόβλημα, αλλά να ερευνήσει την πιθανότητα ψευδοπροβλήματος που προκύπτει από παρανοήσεις, παραλείψεις ή παρεξηγήσεις.

Λόγω της αλματώδους ανάπτυξης της επιστήμης και της τεχνολογίας έχουν προκύψει ηθικά προβλήματα, ζητήματα ζωής και θανάτου στα οποία η ηθική φιλοσοφία προσπαθεί να δώσει κάποιες λύσεις ενσωματώνοντας τόσο στοιχεία ωφελιμιστικά όσο και δεοντολογικά.

Το δικαίωμα στη ζωή και στο θάνατο έχει λάβει άλλο νόημα σε μια τέτοια εποχή. Η σχέση του γιατρού με τον ασθενή, η ηθική έννοια του πρόσωπου, η αξία της ζωής είναι κάποια κοινά στη βιοηθική και την παραδοσιακή ιατρική ηθική. Η διαχρονική αξία των προβλημάτων, αν υπάρχει, είναι ήσσονος σημασίας αφού βάσει της απάντησης αυτής θα μπορέσουμε να απαντήσουμε στα σύγχρονα ηθικά διλήμματα όπως π.χ. κλωνοποιηση , εκτρωσεις, παρένθετη μητέρα, εξωσωματική γονιμοποίηση, παθητική και ενεργητική ευθανασία, αυτοκτονία. Σε όλα αυτά τα διλήμματα τίθεται και το ζήτημα της ελευθερίας του άτομου. Πότε μια πράξη είναι σωστή, ηθικά ορθή και πότε λανθασμένη, ηθικώς εσφαλμένη και πότε και αν είναι κοινωνικά αποδεκτή μια πράξη, πότε και αν είναι τελικά ελεύθερο το άτομο να κάνει μια πράξη;

Η σημασία του όρου αυτοκτονία είναι γνωστή. Στην αρχαία Ελλάδα η αυτοκτονία αποκτούσε νόημα και σκοπό εν όψει ενός ατιμωτικού θανάτου. Στις δυτικές κοινωνίες το αγαθό της ζωής υποτάσσεται στο αγαθό της τιμής ή στην επιτέλεση του καθήκοντος. Σε κάποιες περιπτώσεις λοιπόν νοείται ως πράξη τιμής, σε κάποιες άλλες ως μια πράξη απόγνωσης και λύση στα όποια προβλήματα αντιμετωπίζουν εκείνη τη στιγμή και σε άλλες ως η εσχάτη απόδειξη της ανθρώπινης ελευθερίας με την οποία ο άνθρωπος εκδηλώνει με αυτό τον τρόπο την άρνηση του σε έναν άδικο κόσμο και σε έναν άδικο δημιουργό\ θεό.

Το να ζει κάποιος μέχρι κάποια ηλικία , αποτελεί για κάποιους ηθικό ελάττωμα διότι με αυτό τον τρόπο επιβαρύνεται το κοινωνικό σύνολο. Όμως ωστόσο υπάρχει και η ανάγκη διατήρησης της υπάρξεως του ανθρώπινου όντος. Αυτή την ανάγκη αρνείται η επιλογή του θανάτου. Επομένως η αυτοκτονία αποτελεί εκμηδενισμό της υπάρξεως. Για τα άτομα αυτά είναι καλύτερα ο θάνατος παρά μια μηδαμινότητα στη ζωή. Εδώ τίθεται το ερώτημα πως μπορεί κάποιος λοιπόν να διαλέξει την ανυπαρξία από την ύπαρξη;

Χαρακτηριστικό παράδειγμα των παραπάνω δεν είναι άλλος από τον περίφημο Σωκράτη.

Για τον Σωκράτη όπως ο ίδιος πίστευε πριν δώσει τέλος στη ζωή του και πιει το κώνειο ότι το ευ ζην = δικαίως ζην, θάνατος με αξιοπρέπεια. Θυσιάζοντας το ατομικό ζην για χάρη του συνόλου (ωφελιμιστική άποψη). Πηγαίνοντας ακόμα βαθύτερα στη σκέψη του καταλήγουμε στο ότι το δίκαιο ισούται με το αγαθό που είναι και αυτό ίσο με το θειο. Ο ηθικός άνθρωπος για τον Σωκράτη λειτουργεί συνειδητά, δεν μετανιώνει για τις αποφάσεις του και φυσικά δε βρίσκεται σε διλήμματα. Η ύπαρξη του Σωκράτη ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την κοινωνία όχι μόνο της Αθήνας αλλά όλου του κόσμου. <Δεν είμαι πολίτης της Αθήνας αλλά πολίτης όλου του κόσμου>. Από τη στιγμή που η ίδια η κοινωνία τον απέρριπτε, για τον ίδιο δεν υπήρχε λόγος περαιτέρω ύπαρξης. Η αυτογνωσία αυτή μας οδηγεί σε έναν αληθινό, ελεύθερο άνθρωπο.

Η άποψη της εκκλησίας για τη αυτοκτονία είναι συγκεκριμένη και καταδικαστέα για τους παρακάτω λόγους:

Α)γιατί οδηγεί στην αυτοκαταστροφή του ανθρώπου,

Β)επειδή έτσι ο άνθρωπος δείχνει απιστία στην πρόνοια του θεού,

Γ)διότι με μια τέτοια πράξη απουσιάζει η χριστιανική ελπίδα.

        Όσον αφορά τον όρο ευθανασία το νόημα μπορεί να φαίνεται ξεκάθαρο εντούτοις ενέχει προβλήματα. Η απόφαση δεν είναι εύκολη και πρέπει όταν αποφασίσει κάποιος να το έχει σκεφτεί εις βάθος. Κάτι το οποίο στην περίπτωση της αυτοκτονίας δε συμβαίνει γιατί η απόφαση είναι παρορμητική, εκείνης της στιγμής. Αρχικά ο όρος προέρχεται από το ευ + θάνατος που σημαίνει εύκολος, ανώδυνος, ήσυχος θάνατος. Στην αρχαία Ελλάδα και Ρώμη το φαινόμενο αυτό ήταν καθημερινό παρά την αντίθετη γνώμη κάποιων γιατρών της ιπποκράτειας σχολής. Σήμερα νοείται ως η πράξη ή η παράλειψη πράξης από τη μεριά του γιατρού  με ή χωρίς τη συναίνεση του ασθενούς  που βρίσκεται στα στάδια ανίατης και επώδυνης νόσου ώστε να επέλθει ο θάνατος με γλυκό και ανώδυνο τρόπο. Γι αυτό σήμερα δε θα έπρεπε να λέγεται ευθανασία αλλά ευ-θανάτωση.

Η ευθανασία διακρίνεται σε:

Α) Ενεργητική: όταν ο γιατρός χορηγεί θανατηφόρες δόσεις φαρμάκων στον ασθενή.

Β) Υποβοηθούμενη αυτοκτονία: όταν ο γιατρός παρέχει στον ασθενή βοήθεια προκειμένου να τερματίσει τη ζωή του ο ασθενής.

Γ) Παθητική: όταν ο γιατρός παραμένει αδρανής ή διακόπτει τη μηχανική υποστήριξη σε ασθενείς με διαπιστωμένο εγκεφαλικό θάνατο.

Τίθενται τα ερωτήματα ποια από τις τρεις περιπτώσεις είναι ηθικώς ορθή ή όχι και αν είναι κάποια από τις τρεις πράξεις αυτές ηθική, αν ο θάνατος είναι λύτρωση, ποιος είναι ή πρέπει να είναι ο ρόλος του γιατρού, αν η σχέση γιατρού-ασθενή καθορίζεται από νόμους του ποινικού κώδικα.

Το ζήτημα κινείται ανάμεσα στο ιατρικό καθήκον και στην ελευθερία και στην αυτοδιάθεση του ανθρώπου.        Τι θα έλεγαν οι φιλόσοφοι και πως θα έβλεπαν αυτές τις πράξεις αν ζούσαν σήμερα; Όλοι θεωρούν ότι μία πράξη είναι ηθική όταν είναι αποτέλεσμα ελεύθερης επιλογής.

Στον Κρίτωνα του Πλάτωνα η ψυχή μετά το θάνατο δε παθαίνει τίποτα συμπεραίνοντας ότι οι άνθρωποι αυτοί όπως θεωρεί ο Πλάτων πηγαίνουν σε ένα καλύτερο μέρος. Στον κόσμο των ιδεών από τον οποίο προήλθαν. Επίσης πίστευε ότι έπρεπε να υπάρχει ένας ηθικός κώδικας συμπεριφοράς για την ηθική διαβίωση των ανθρώπων. Ο Ιπποκράτης έλεγε ότι η ιατρική είναι ανακούφιση από τον σωματικό και ψυχικό πόνο. Ο Επίκουρος πίστευε στην αποφυγή του πόνου και στην επιδίωξη της ηδονής και ότι η ζωή του ενός βρίσκεται στην ανοχή των άλλων χάνοντας έτσι την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Από αυτές τις απόψεις συμπεραίνουμε ότι μια τέτοια πράξη της ευθανασίας θα ήταν αποδεκτή.Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι η θελημένη και ελεύθερη είναι η πράξη εκείνη που έχει την αρχή της στον πράττοντα και όχι σε εξωτερικές υποχρεώσεις και συντελείται βάση επαρκούς γνώσης όλων των ιδιαίτερων συνθηκών της ίδιας της πράξης. Με άλλα λόγια να έχουμε πλήρη γνώση όλων των συνθηκών μιας πράξης και έχοντας βρει τη μεσότητα των πραγμάτων αυτών που θα υπήρχε σε αυτές τις περιπτώσεις, θα οδηγούμασταν στην ευδαιμονία. Ο Πλωτίνος πρόσθεσε σε αυτές τις ιδιαίτερες συνθήκες και την κοσμική γνώση που τείνει προς το θείο, το Εν ή το Αγαθόν προσεγγίζοντας έτσι τη χριστιανοσύνη. Από την πλευρά τους οι Στωικοί θεωρούν ότι για να κάνουμε σωστές πράξεις πρέπει να μελετήσουμε τη φύση σύμφωνα με το Λόγο και ότι ελεύθεροι είμαστε μόνο όταν υποτασσόμαστε στο πεπρωμένο και στην παγκόσμια αρμονία.    Ωστόσο εδώ υπάρχει το πρόβλημα ότι τότε δεν υπήρχε ο κόσμος της τεχνολογίας, κάτι το οποίο είναι προβληματικό αφού δεν είχαν υπόψιν τους σε αυτές τις θεωρίες τον παράγοντα τεχνολογία. Εντούτοις βρίσκουν υποστηρικτές στη θεωρία τους.

Η ελευθερία μιας πράξης για τον Ντεκάρτ ορίζεται ως συγκεκριμένη εκλογή που ανοίγει το δρόμο δια μέσου της αμφιβολίας στην αναζήτηση της αλήθειας. Ωστόσο για τον Hobbes ο άνθρωπος είναι εκ φύσεως εγωιστικό ον και ότι όλα τα ανθρώπινα κίνητρα οδηγούνται από το προσωπικό συμφέρον του καθενός. Πίσω από την ελεύθερη μου πράξη βρίσκεται το προσωπικό μου συμφέρον, η επιθυμία μου. Αυτή η άποψη οδηγεί στο ότι στις παραπάνω περιπτώσεις της ευθανασίας, ο εγωισμός υπερέχει των όποιων συνθηκών και ότι η ελευθερία που έχει ο άνθρωπος να χρησιμοποιήσει τη δύναμή του κατά βούληση για να συντηρήσει τη ζωή του και η ελευθερία να κάνει οτιδήποτε που κατά τη λογική του κρίση θα θεωρήσει κατάλληλο μέσο για αυτό το σκοπό. Αυτό όμως ενέχει προβλήματα διότι μπορούμε να το εκλάβουμε με\από δύο σημασίες\απόψεις:

Α)από την πλευρά των συγγενών αν ακολουθήσουν τα συμφέροντά τους ως όντα εγωιστικά, θα πρέπει να δεχτούν την ευθανασία του συγγενικού τους προσώπου π.χ. λόγω οικονομικής δυσχέρειας.

Β)στη δεύτερη περίπτωση όμως αφού η ελευθερία βρίσκεται στη συντήρηση της ζωής τότε ποιο είναι το κατάλληλο μέσο για αυτό το σκοπό; Έχει σε αυτή την περίπτωση ο ασθενής την ελευθερία του; Ή η ελευθερία βρίσκεται στην απόφαση των συγγενών; Εφόσον τα συμφέροντα και των δυο έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους. Ο ασθενής δεν έχει τη δύναμη να διαλέξει κατά βούληση, πίσω λοιπόν από τον εξαναγκασμό δεν υπάρχει η ελευθερία της βούλησης.

Ο Locke θα μιλήσει για τον ηθικό νόμο που είναι αυτός του θεού ο οποίος είναι ο νόμος της φύσης έχοντας μεταφυσικές ρίζες στη θεωρία αυτή χωρίς να χάνει το ωφελιμιστικό του περιεχόμενο.     Για τον Hume η ηθική βιώνεται, παρά κρίνεται και το συναίσθημα είναι αυτό που καθορίζει τις ηθικές προτιμήσεις και την ηθική κρίση. Όσο μεγαλύτερη είναι η ευτυχία και όσο περισσότεροι είναι οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε αυτήν τόσο πιο ηθική είναι μια πράξη κατά τον Hume.   Ο Leibniz θεωρεί ότι στην ελευθερία δε ρωτάμε αν ο άνθρωπος δε μπορεί να πράξει αυτό που επιθυμεί αλλά εάν στην ελευθερία της βούλησης του ενυπάρχει επαρκής ανεξαρτησία.        Στον Spinoza ο άνθρωπος δεν είναι ελεύθερος αλλά έρμαιο του θεού. Αρνείται την ατομική ελευθερία και μόνο ο θεός που είναι ουσία είναι ελεύθερος causa sui , σε αντίθεση με τον άνθρωπο ο οποίος φθάνει στην ελευθερία μόνο έχοντας σαφή γνώση του περιορισμού και της εξάρτησης του, αν αρνηθεί τα ατομικά του πάθη και νοήσει την ύπαρξή του σε συνάρτηση με τον αναγκαίο νόμο της ουσίας. Δηλαδή ελευθερία=αυτονομία. Ο Rousseau σε αντίθεση με τον Hobbes που μιλάει για έναν εγωιστή άνθρωπο, θεωρεί ότι ο άνθρωπος είναι εκ φύσεως καλός και ότι για χάρη του γενικού συμφέροντος θα συμμορφωθεί με τους όρους του κοινωνικού συμβολαίου.  Υπάρχουν άλλοι που θεωρούν ότι η γνώση και οι ηθικές αξίες είναι απόλυτες έννοιες. Ο σχετικισμός όμως αναφέρει ότι δεν υπάρχουν ηθικοί κανόνες που να είναι απόλυτοι και αμετάβλητοι καθ’ ότι οη ισχύς αυτών των ηθικών κανόνων εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.

Για τον ωφελιμισμό στον οποίο αναφερθήκαμε πιο πάνω, τα πράγματα είναι λίγο έως πολύ ξεκάθαρα. Εν συντομία το κοινό καλό, το κοινό συμφέρον που βρίσκεται πιο πάνω από το ατομικό καλό του ανθρώπου, η θυσία των λίγων ανθρώπων για την ευτυχία των πολλών.

Όσον αφορά τη δεοντολογία, ενεργούμε υπακούοντας σε κοινωνική απαίτηση και κοινωνικούς κανόνες που υποχρεώνουν σε ορισμένο τρόπο δράσης. Π.χ. η συμπεριφορά του γιατρού που απορρέει από την κοινωνική αποστολή του ή τον όρκο του. Αυτή η δεοντολογική ηθική έρχεται σε αντίθεση προς την αξιολογική ηθική που λέει ότι η ηθική συμπεριφορά απορρέει από την υποκειμενική αντίληψη που έχει το άτομο. Ουσιαστικά όμως δεν υπάρχει διαφορά διότι και το άτομο που ενεργεί δεοντολογικά υπακούει στο δέον.

Ο κυριότερος εκπρόσωπος της δεοντολογίας είναι ο Emmanuel Kant. Αντιδιαστέλλεται από τον εγωισμό, τον ηδονισμό, τον ωφελιμισμό και γενικότερα από τον ευδαιμονισμό. Για τον ίδιο υπάρχει η προτεραιότητα του ορθού απέναντι στο αγαθό και θεωρεί ότι η ελευθερία της βούλησης συνίσταται στην αυτονομία της. Αυτού του είδους η ελευθερία είναι ντετερμινιστική (δηλαδή η άρνηση της ελευθερίας της βούλησης οδηγεί στις έννοιες ευθύνη, ενοχή, ποινή, καθήκον, υποχρεώσεις, δικαιώματα που προέκυψαν από αυτήν ακριβώς την άρνηση και έτσι απέκτησαν νόημα. Σε αντίθεση με τον ιντετερμινισμό που θεωρεί ότι τα γεγονότα προσδιορίζονται από την τύχη και ότι η ελευθερία της βούλησης υπάρχει και ότι ο άνθρωπος είναι αυτόνομος.) από τη στιγμή που ο άνθρωπος θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο των πράξεών του, πρέπει να αντιληφθεί την ελευθερία του ως αξίωμα. Για τον Kant η ουσία κάθε ηθικής αξίας των πράξεων εξαρτάται από τον ηθικό νόμο που καθορίζει άμεσα τη βούληση. Ο ηθικός αυτός νόμος οδηγεί προς τη θρησκεία και στις θείες προσταγές και οι ηθικές έννοιες πηγάζουν από την καθαρή νόηση. Με άλλα λόγια η ηθική πηγάζει από μέσα μας, είναι εσωτερική ροπή του ανθρώπου.    Όσον αφορά μια ηθική πράξη, εάν δεν υπάρχει ελευθερία τότε είναι αδύνατη η ηθική πράξη και ο άνθρωπος είναι έρμαιο των εγωιστικών και ωφελιμιστικών ροπών της ψυχής του.

Η χριστιανική θέση σε όλα αυτά είναι η εξής:

Δεν έχει σημασία η πράξη αλλά ο λόγος (πρόθεση-προαίρεση) που το κάνει κάποιος. Θα μπορούσε κάποιος όμως να πει ότι δε μπορούμε να συνάψουμε την ηθική αξία στην πρόθεση. Για την εκκλησία μια πράξη κρίνεται ηθική από την ατομικότητα ή την ανιδιοτέλεια που έχει αυτή η πράξη. Ωστόσο η ευθανασία για την εκκλησία δε παύει να αποτελεί αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής (δολοφονία ή αυτοκτονία) από τη στιγμή που προτάσσει ότι η ζωή αποτελεί το ύψιστο αγαθό σε αυτό το κόσμο και ότι ο άνθρωπος είναι η τελειότερη μορφή ζωής που εξελίχθηκε σε αυτόν τον πλανήτη. Δεν υπάρχει το ερώτημα ζωή ή θάνατος αλλά θάνατος ή Ανάσταση θεωρώντας ότι ο θάνατος για τους χριστιανούς είναι μια ενδιάμεση κατάσταση και όχι το τέλος της ύπαρξης.

Γενικά το ζήτημα φαίνεται να είναι σύνθετο, πολύπλευρο και αμφιλεγόμενο. Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του ατόμου και της ελεύθερης βούλησης να αποχωρήσει με αξιοπρέπεια από τη ζωή, πρέπει να είναι σεβαστό από την πολιτεία η οποία είναι υποχρεωμένη να προστατεύει τους πολίτες της, όχι όμως και η αναζήτηση της αλήθειας η οποία υπάρχει και απλώς ο άνθρωπος προσπαθεί να την κατανοήσει. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να βλάψει την υγεία του άλλου άμεσα ή έμμεσα και κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει την ερεύνα για τη γνώση από τη στιγμή που η γνώση αποκτά ηθικό περιεχόμενο όταν ωφελεί το σύνολο.  Όλοι πάντως θεωρούν ότι ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει στη γνώση με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, η γνώση είναι εφικτή με βάση την ελευθερία. Αναμφίβολα η αυτοκτονία και η ευθανασία αποτελούν δύο προβλήματα δυσεπίλυτα στο πέρασμα των αιώνων, αφού οι ηθικοί κανόνες και οι ηθικές αξίες είναι διαχρονικά μεταβλητές.

http://www.youtube.com/watch?v=jThfsXICSb8