τι θελετε να σας φερει ο αγιος Βασιλης φετος τα Χριστουγεννα;;;

τι θελετε να δειτε κατω απο το δεντρο;;;

τι θελετε να σας φερει η ζωη;;;

τι θελετε να νιωσετε;;;

τι θελετε γενικα;;;

ιδου το ερωτημα…αυτοκινητο η μηχανη….νιωθω εντελως ελευθερη οταν ειμαι πανω σε μηχανη…νιωθω οτι δε μπορει να με πειραξει κανεις και τιποτα…εχω πολυ καιρο να ανεβω και ομολογω οτι μου λειπει..

αυτοκινητο…πιο ασφαλες…προσοχη!! βεβαια και στα δυο…αλλα με τη μηχανη προκαλεις  την τυχη σου ενω με το αυτοκινητο οχι λενε καποιοι…και τα δυο δινουν σε καθε εναν απο εμας διαφορετικες ανεσεις…οπως και να εχει…καλα ταξιδια και με προσοχη…easy riders…

Το τραίνο έφυγε και μαζί του πήρε και την Άννα που άφησε σε εκείνο το σταθμό του τραίνου το τελευταίο της δάκρυ λίγο πριν ανέβει στο τραίνο, σε εκείνη τη γωνία του φωτισμένου ξενοδοχείου, που πρωτογνωρίστηκαν οι δυο τους, θυμίζοντας της την αγάπη που είχαν νιώσει ο ένας για τον άλλον, χάνοντας την από έναν ηλίθιο εγωισμό…
Εκείνος;;;; καθόταν και την κοίταζε που έφευγε από εκείνη ακριβώς τη γωνία, χωρίς να ξέρει τι να κάνει! Ένα βήμα μπρος και δυο πίσω! Αφού την αγαπάς πήγαινε κοντά της, μιλά της, θα καταλάβει! Μη φεύγεις…ψιθύρισε! Η φωνή του όμως δεν έβγαινε για να τον ακούσει και έβλεπε τον άνθρωπο που αγάπησε στη ζωή του να φεύγει μακριά του….

Λένε ότι όταν βρέχει  οτιδήποτε κακό έχει συμβεί μέχρι εκείνη την ώρα φεύγει, το παίρνει μαζί της η βροχή και ότι αρχίζουν όλα από μια πιο γόνιμη και δημιουργική φάση.

Οι Αρχαίοι πάλι έλεγαν ότι όταν βρέχει οι θεοί του Ολύμπου την έστελναν για να τιμωρήσουν τους ανθρώπους.

Όταν ακούμε τον ήχο της βροχής υπάρχουν δυο συναισθήματα τόσο διαφορετικά μα και τόσο κοντά .

Χάνομαι κι εγώ μέσα σε αυτό τον ήχο τον κρυστάλλινο κι όταν χαθεί η βροχή με το πέρασμα της νύχτας θα χαθώ κι εγώ έτσι αθόρυβα όπως κι αυτή πίσω από αυτές τις λέξεις που για κάποιους ίσως δε σημαίνουν τίποτα παραπάνω τίποτα παρακάτω.

 

Τι ειρωνεία θε μου σαν να είδα πάλι τον άνθρωπο που πρωτογνώρισα αλλαγμένο μετά από τόσο καιρό αλλά ο ίδιος άνθρωπος στα μάτια τα δικά μου.

Τι ειρωνεία Θε μου πώς να αντέξω τούτο δω το θάνατο, τον αργό, τον βασανιστικό.

Είναι η καταστροφή μου κι όμως το ξέρω.

Είναι η παλίρροια που σε παρασέρνει κι όμως μπαίνω όλο και πιο βαθιά.

Είναι η ανάσταση μου κι όμως δε το ξέρω!

Η αντοχή μικρή, τα δάκρυα στερέψαν πια. Δε σου μιλάω εγώ αλλά η φωνή που ουρλιάζει μέσα μου και δε γνωρίζει τι να πει και τι να κάνει . Πνίγεται μέσα στις ίδιες της τις λέξεις.

Τι ειρωνεία  Θε μου!

 

Λυπάμαι αν σας στενοχωρώ.

Εγώ στενοχωριέμαι διπλά!

Λυπάμαι που δεν είμαι εδώ.

Το εδώ είναι πολύ μακριά!

Ειλικρινά λυπάμαι!

 

Η ώρα περνά κι εσύ μακριά

Εδώ κοντά;; τίποτα πια

Κι αν υπάρχει δε το βλέπω

Δε με αφήνει το εγώ μου

Δε με αφήνει ο εγωισμός μου.

Το εγώ και ο εαυτός μου  είναι δυο πράγματα διαφορετικά μα τόσο συνυφασμένα μεταξύ τους.

 

Βοήθησε με μου λέει

Μα πως;; του απαντώ

Εγώ δεν έγινα εσύ κι εσύ ο εαυτός σου;;

Μόνο εσύ μπορείς να βοηθήσεις τον εαυτό σου, όχι εγώ.

 

Κοίταξε με μια φορά και δες πραγματικά τι νιώθω για σένα!  Άσε τους εγωισμούς στην άκρη! Η αγάπη δε χωρά μαζί με τον εγωισμό.

Κοίταξε κι εσύ τον εαυτό σου στα μάτια.. κατάματα.. ίσως βοηθήσει.

Δε μίλησε ούτε μια φορά. Τα μάτια του όμως έλεγαν πολλά ..

Μόνο μην αργείς! Το  τραίνο φεύγει στις 8. του είπε κι έκλεισε την πόρτα πίσω της…δε κοίταξε αν ερχόταν , ήξερε ότι ο εγωισμός του θα τον νικούσε. Δε γνώριζε όμως μέχρι πόσο θα άντεχε μόνος του με τον εγωισμό του.

Το τραίνο έφυγε στην ώρα του.. μόνο αυτό μπορώ να σας πω. δε γνωρίζω τι έγινε στο τέλος.

Γιατί θα πρέπει στη ζωή μας να ανεχόμαστε διάφορα πράγματα και καταστάσεις και δε τα βάζουμε όλα και όλους στη θέση τους;;

 

ΗΡΕΜΙΑ και ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ νομίζω είναι οι λέξεις κλειδιά για τη ζωή γενικότερα.

ΕΥΤΥΧΙΑ:α)τη βρίσκουμε στα μικρά πράγματα της ζωής! β) ότι απέμεινε την έχουν προλάβει άλλοι.

ΠΑΘΟΣ:φουσκώνει σε μια στιγμή και την άλλη έχει ήδη χαθεί.

ΕΡΩΤΑΣ:κάτι εφήμερο.

ΑΓΑΠΗ:που είναι;; όταν τη βρείτε  και το συνειδητοποιήσετε. Κρατήστε τη, μη την αφήσετε. Πείτε το και σε μένα μήπως και το πιστέψω!

 

Ζήσε τη στιγμή! (ευτυχία)

Απόλαυσε ότι έχεις! (πάθος)

Κράτησε τη ζωή!

Ερωτεύσου δίχως λογική! (έρωτας)

Αγάπησε με γι’αυτό που είμαι! (αγάπη)

Έχω την ανάγκη να σας πω μια ιστορία σήμερα….

 

Μια φορά κι έναν καιρό γεννήθηκε σε ένα μέρος μέσα στη φύση ένα κοριτσάκι. Δε θα το έλεγα όμορφο, μάλλον θα το χαρακτήριζα περισσότερο με ένα γλυκό ασχημόπαπο που σιγά μεγαλώνοντας έγινε ένας όμορφος και καλός κύκνος, ασχέτως με τις δυσκολίες που πέρασε. Πέρασε πολλά στάδια για να φτάσει να γίνει εκείνο που τελικά έγινε με πολύ κόπο, πόνο και δάκρυ….

 

Θέλω να πω τόσα πράγματα που δε μου βγαίνουνε αυτή τη στιγμή, συγχωρέστε με!

Έχω όμως μια απορία…

Πόσα μπορεί να αντέξει ο καθένας μας και μέχρι πότε η ζωή θα μας δίνει τις διάφορες δοκιμασίες;;;

Μέχρι πότε το ¨σκληρό καρύδι¨ θα αντέχει;;

Μα δε θα σπάσει κι αυτό κάποια στιγμή;;

 

Η ΦΥΓΗ

 

Η φυγή στο πρόσωπό σου..

Στα μάτια σου η κραυγή..

Φωνάζεις! σ’ακούει κανείς;;

Άγνωστο…

και μέσα σε αυτή την απόγνωση ξεπροβάλλει ένα φως ,

μακρινό βέβαια αλλά έρχεται προς το μέρος σου.

Μην κλείνεις τα μάτια σου,

άνοιξε την καρδιά σου.

Που ξέρεις!

Αυτό το φως μπορεί ν’ακούσει τις φωνές σου.

Σ’αγαπάω μ’ακούς;;

 

 

ΠΟΣΟ ΘΑ ΄ΘΕΛΑ

 

Πόσο θα ΄θελα να φύγω από εδώ, που η πίεση μοιάζει με τον πνιγμό της θάλασσας.

Πόσο θα ΄θελα να μη νιώσεις ποτέ τον πόνο της καρδιάς, που ένιωσα εγώ κάποτε για μας.

Πόσο θα ΄θελα να δω να μου χαμογελάς και μαζί σου να μου χαμογελά ξανά η ζωή.

Πόσο θα ΄θελα να ήσουν εδώ.

Αχ Θε μου πόσο θα ΄θελα να φύγω από εδώ…

Ερως ανικατε μαχαν,

Ερως ος εν κτημασι πιπτεις,

ος εν μαλακαις παρειαις

νεανιδος εννυχευεις,

Φοιτας δ΄υπερποντιος

εν ταγρονομοις αυλαις.

Και σ΄ουτ΄αθανατων

Φυξιμος ουδεις ουθ΄

αμεριων σε γ΄ανθρωπων,

ο δ΄εχων μεμηνεν.

 

(Σοφοκλής,Αντιγόνη,781-790)

 

Έρωτα, που δε γονάτισες ποτέ στον πόλεμο,

Έρωτα, που ορμάς και γεμίζεις την πλάση,

που στ΄ απαλά τα μάγουλα

της κόρης νυχτερεύεις,

που σεργιανάς τις θάλασσες

και των ξωμάχων τα κατώφλια,

κανείς δε σου γλιτώνει

μηδέ θνητός μηδέ αθάνατος.

φωλιάζεις στο κορμί και το μανίζεις.

 

Έρωτας: τι είναι;

Ο κάθε ένας από μας βιώνει τον έρωτα με διαφορετικό τρόπο. Τι είναι ο έρωτας για σας; Είναι το μικρό φτερωτό παιδάκι της μυθολογίας, με μητέρα την Αφροδίτη και πατέρα τον Άρη (ή τον Ήφαιστο! Δε θυμάμαι βοηθήστε όποιος γνωρίζει)που με τα βέλη του έρωτα μας χτυπά και κάνουμε πράγματα που η λογική δεν ορίζει αλλά η καρδιά μας και αυτό που νιώθουμε μέσα στην ψυχή μας εκείνες τις στιγμές, όταν βρισκόμαστε στην αγκαλιά του και μέσα στα δυο του χέρια που νιώθουμε ασφάλεια και ζεστασιά ή όταν μας παίρνετε αγκαλιά μέσα στα δυο σας χέρια και μας κρατάτε για να μη σας φύγουμε.

Μια αγκαλιά! Είναι τελικά μεγάλο πράγμα να υπάρχει κάποιος, κάπου, που σε νοιάζεται, που σε σκέφτεται,(που σε αγαπάει;;);μεγάλο ερωτηματικό εδώ! Από αυτά τα μικρά πραγματάκια καταλαβαίνεις τα πιο σημαντικά και μεγάλα. Δε χρειάζεται να πω για τις πράξεις που κάνει ο ένας και ο άλλος για τη σχέση τους. Σημασία έχει να υπάρχει προσπάθεια και από τις δύο μεριές.

 

Τελικά ο έρωτας γίνεται αγάπη;;

Ποιος ξέρει να μου πει κι εμένα που ποτέ δεν αγάπησα τόσο όσο ήθελε.

Ίσως τον αγάπησα περισσότερο από όσο έπρεπε….

Ίσως τον αγάπησα περισσότερο από όσο άντεχα….

ΠΟτε θα’ρθεις, που τΟσο λαχταρΩ να σ’αντικρίσω;

 

Τι θα απογίνω, αγαπημένε, που θα σε ζητήσω;

Άλλοτε οι μέρες φεύγανε στην προσμονή σου σκιές

Αιώνες καρτερώντας σε μπορούσα να διανύσω,

Με τ’ όνειρο σου οι πίκρες μου γλυκιές.

Πού να’σαι, τι ν΄απόμεινε από σε να το ζητήσω;

Πού να΄ναι το στερνό μου αυτό αγαθό;

Μ.Πολυδούρη, ¨Είμαι τρελή να σ’αγαπώ…¨,απόσπασμα

(από το Μ.Πολυδούρη, Άπαντα, Αστέρι)

 

Πολύ εύκολα η καρδιά λυγάει τ΄ανθρώπου.

Κι αμέσως λαχταράει στο νου ό,τι βάλει.

(Σαπφώ, απόσπασμα 16 L-P μετφρ. Π.Λεκατσάς)

 

 Τ΄αστέρι του βοριά

 

Τώρα πετώ για της ζωής το πανηγύρι

τώρα πετώ για της χαράς μου τη γιορτή.

 

Φεγγάρια μου παλιά

Καινούργια μου πουλιά

Διώχτε τον ήλιο και τη μέρα απ’το βουνό

Για να με δείτε να περνώ

Σαν αστραπή στον ουρανό.

(Γκάτσος)

Ω Ελένη με τη θεϊκή καταγωγή σου, που κατατροπώνεις όλους τους άνδρες στο πέρασμα σου, θνητούς και αθανάτους, κόρη του Δία, με τον ξανθό Μενέλαο για άνδρα σου και με τη μια σου κόρη, ποια μοίρα θέλησε να ταλαιπωρηθείς εξαιτίας της θεϊκής σου ομορφιάς, τα πάνδεινα τράβηξες….χωρίς λόγο κι εσύ όπως τόσοι και τόσοι πέρασαν για χάρη σου.

 

Ζούμε σε μια εποχή που το φαίνεσθαι παίζει πολύ μεγάλο ρόλο σε σχέση με το είναι!

Αυτό που μετράει  όμως είναι το τι άνθρωπος είσαι!

Εσείς τι πιστεύετε ;